Zgodnie z trzydziestoletnią tradycją, w pierwszy czwartek lipca (tym razem 2. dnia tego miesiąca), zakończyliśmy kolejny rok szkolny nauki języka węgierskiego.
Wszyscy przez cały rok pilnie chodzili na zajęcia i sumiennie uczyli się nowych słówek, dialogów i gramatyki. Dlatego w pełni zasłużenie otrzymali świadectwa ukończenia kursu 2025/2026. Nasza lektorka, Lidia Żołnierek (starszy wykładowca Katedry Filologii Węgierskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego), dla każdego przygotowała również miły prezent – nagrodę.
W czasie spotkania panowała wspaniała atmosfera ale już wszyscy z utęsknieniem oczekują października, gdy znowu spotkamy się na kolejnych zajęciach.
(M.J.)
Z okazji setnej rocznicy urodzin Mariana Kołodziejczyka (1926-2020) tarnowskiego artysty plastyka, przypadającej 2. lipca tego roku, zgłosił się do Towarzystwa wnuk artysty Albert Kołodziejczyk, historyk oraz badacz jego życia i twórczości. Przekazał on naszemu Towarzystwu kilka katalogów wystaw organizowanych przez TTPW w czasach jego działalności oraz kilka exlibrisów wykonanych dla TTPW i Norberta Lippóczego.
Materiały te wzbogacą zbiory archiwalne i będą wykorzystywane do celów edukacyjnych oraz promocji Towarzystwa. Marian Kołodziejczyk był grafikiem, malarzem i pedagogiem, absolwentem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (1953) oraz członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. Artysta brał udział w wystawach organizowanych przez TTPW, m.in. w 1960 r. w Veszprém na Węgrzech, w 1974 r. w Budapeszcie oraz w wystawie poplenerowej z Balatonfüred w
1996 r., zorganizowanej w Tarnowie z okazji 40-lecia Towarzystwa. Prezentował na niej m.in.obraz „Węgierska zagroda”.
W dniu 2.lipca w Galerii Hortar odbędzie się wernisaż jubileuszowej wystawy twórczości Artysty. Wystawa będzie czynna do końca sierpnia. Zachęcamy do odwiedzin.
Dodatkowe informacje:
https://mariankolodziejczyk.blogspot.com/
W roku siedemdziesięciolecia Tarnowskiego Towarzystwa Przyjaciół Węgier przypadł nam zaszczyt wyróżnienia przez Prezydenta Miasta Tarnowa, dr. Jakuba Kwaśnego Nagrodą Honorową za całokształt działalności w dziedzinie upowszechniania i ochrony kultury.
Nagrodę stanowi Statuetka wraz ze stosownym dyplomem. Została ona wręczona w piątek dnia 26. czerwca, podczas inauguracji ”Zdearzeń 2026” – tegorocznego Święta Miasta w tarnowskim Amfiteatrze.
W imieniu Towarzystwa nagrodę odebrali przedstawiciele Zarządu – Prezes Krzysztof Kołaciński oraz Skarbniczka Barbara Tyka. Tym gestem doceniono siedemdziesiąt lat działalności i społecznej pracy wielu dziesiątków Tarnowian, rozumiejących i widzących potrzebę podtrzymywania i dalszego budowania historycznej współpracy i przyjaźni między narodami Polski i Węgier. Działalności, która przynosi chlubę Naszemu Miastu i we współpracy z Władzami Miasta buduje markę „najbardziej węgierskiego miasta w Polsce”.
DZIĘKUJEMY!!!
(kk)
Autorzy zdjęć: Nr 2, 5, 6, 7 - Paweł Topolski, Nr 3, 4 - Rafał Koścień
A tym, którzy o nas słyszeli ale tak naprawdę nie wiedzą na czym ta działalność polega – krótkie przypomnienie:
Cele statutowe TTPW to krzewienie przyjaźni między obydwoma naszymi narodami przez wzajemne poznanie, wymianę osiągnięć kulturalnych, popularyzacja Tarnowa jako miasta od wieków związanego z Węgrami i miejsca urodzin gen. Józefa Bema. Cele te Towarzystwo realizowało i nadal realizuje przez:
1. Organizowanie spotkań, odczytów, seminariów, wystaw, koncertów i wymian grup obywateli celem zbliżenia i poznania kultury obu narodów.
2. Gromadzenie i deponowanie w Muzeum Okręgowym oraz TTPW wszelkich materiałów dokumentujących przyjaźń i współpracę polsko-węgierską.
3. Utrwalanie w formach artystycznych postaci-i symboli tej przyjaźni np. pomnik w brązie gen. Józefa Bema - art. rzeźb. Bogdany Drwal, medalion z głowami gen. Józefa Bema i Sandora Petöfiego na frontonie Domu Dziecka im. Bema i Petöfiego, tablica upamiętniająca pobyt w Polsce poety renesansu węgierskiego Balinta Ballassiego na zamku w Dębnie, tablica w brązie dla wielkiego opiekuna Polaków w czasie II wojny-dr Józefa Antala na budynku siedziby TTPW i inne.
4. Prowadzenie od 30 lat kursów języka węgierskiego dla młodzieży i dorosłych.
5. Działalność wydawnicza, wydawnictwa bibliofilskie, katalogi wystaw i koncertów, informatory itp.
6. Utrzymanie stałych kontaktów z zaprzyjaźnionymi miastami na Węgrzech: Kiskörös, Balatonfüred, Kesckemet, Vesprém i z towarzystwami przyjaźni Polsko-Węgierskiej w Polsce i na Węgrzech.
7. Nawiązywanie i podtrzymywanie kontaktów osobistych obywateli naszych państw.
W środę dn. 24. czerwca br., przy grobie p. Norberta Lippóczego na Starym Cmentarzu, zebrali się przedstawiciele Zarządu TTPW aby uczcić trzydziestą rocznicę Jego śmierci. Wspomniano krótko postać tego zasłużonego dla naszego miasta i środowiska Honorowego Obywatela Miasta Tarnowa i Honorowego Prezesa naszego Towarzystwa. Złożono również wiązankę pięknych róż i zapalono dwa zestawy zniczy. Jeden w barwach czerwonej, białej i zielonej a drugi białej i czerwonej. Węgrowi z duszą Polaka.
Korzystając z okazji, dziękujemy Państwu Wiesławie i Jerzemu Jaworskim za nieustającą, szczególną opiekę jaką sprawują nad grobowcem p. Norberta i jego Rodziny.
Po tej skromnej uroczystości, obecni udali się do siedziby Towarzystwa, gdzie Kol. Krzysztof Czuba przygotował projekcję kilku archiwalnych prezentacji zdjęć inż. Norberta Lippóczego. Spotkanie było okazją do powspominania tej nietuzinkowej osobistości korzystając ze wspomnień Kol. Wisi Jaworskiej, zaprzyjaźnionej z p. Norbertem.
Będziemy się starać, aby pamięć o tym wybitnym Węgrze – Tarnowianinie, nie zaginęła.
(kk)
Inż. Norbert Lippóczy (1902 – 1996)
24 czerwca mija 30 lat od śmierci Norberta Lippóczego, człowieka niezwykłego, Węgra i Tarnowianina. Honorowego Obywatela miasta Tarnowa. Bibliofila i wytrawnego kolekcjonera, hojnego ofiarodawcę. Pochodził z Tállya w okolicy Tokaju na Węgrzech, był absolwentem Akademii Rolniczej w Debreczynie. Jego handlowe kontakty z Polską doprowadziły do utworzenia w Tarnowie składnicy win. Miasto to stało się jego drugim domem, gdzie mieszkał od 1929 roku.
Zauroczony zakopiańskim ludowym malarstwem na szkle zgromadził znakomitą kolekcję tego malarstwa, ceramiki huculskiej i rzeźby. Po wybuchu II wojny światowej zatrzymany na granicy przez NKWD skazany został na 5 lat obozów pracy. Dzięki usilnym staraniom żony, po 14 latach rozłąki powrócił do kraju. W 1956 roku część swych zbiorów przekazał społeczeństwu Tarnowa w dowód wdzięczności za pomoc okazaną Węgrom walczącym o niepodległość. Był jednym z twórców i długoletnim Honorowym Prezesem Tarnowskiego Towarzystwa Przyjaciół Węgier. Swój olbrzymi zbiór exlibrisów liczący około 25 tys. sztuk przekazał do Muzeum Okręgowego w Tarnowie. Był autorem wielu artykułów, organizatorem wystaw, tłumaczem i konsultantem. Mówił o sobie, że „jest Węgrem z duszą Polaka”. Odznaczony m. in. Orderem Gwiazdy Republiki Węgierskiej i odznaką Zasłużony dla Kultury Polskiej. W dniu jego 90. urodzin, dnia 11 marca 1992 roku został Honorowym Obywatelem Miasta Tarnowa.
Cześć Jego pamięci.
Zarząd i Członkowie
Tarnowskiego Towarzystwa
Przyjaciół Węgier
(a.sz.)
